przyjdź, otulę Cię, ciepłem swoich marzeń....

Dobre, podoba mi się, może jeszcze bardziej ze względu za zarzepaczenie, ostatnio prezentowanych pejzaży

jeszcze kilka dni i taki widok będę miała codziennie - zachód słońca za Wisłą będzie na wprost moich okien

Gdy odchodzisz zapadam się w sobie
w smutku ciemności i trwogi.
Zamykam oczy, bo wiem że to działa,
że pojawisz się na nowo,
jak globtroter powracający do siebie,
jak stryjek za rękę oprowadzający po parku,
jak kolejna wyprawa turysty.